Backpacking lvl 2

Hoi! 
Ik zal jullie dit keer mijn verhaal besparen over de ultra relaxte 3 dagen op wederom een heerlijk eiland: koh lipe en gelijk naar het belangrijke gedeelte gaan: 
Ik ben dus in Thailand en ik heb geen lonely planet noch andere reisboeken en voor de plaats waar ik nu ben heb ik alleen m’n gevoel gevolgd.. En manmanman wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.. 
Ik moest na koh lipe noodgedwongen naar een stad in het zuiden van Thailand om geld op te nemen, omdat m’n geld op was en ik kon niets opnemen op het eiland. Ik wil uiteindelijk naar Koh Pangan gaan, maar dit is 9 uur reizen in het totaal dus ik wilde mijn reis chunken. Ik heb daarvoor een kaart van Thailand gevraagd en een een stad uitgekozen: Nakhon Si Thamarat. Dit was ongeveer 3 uur met een minivan. Toen wij bijna bij bestemming waren vroeg de chauffeur waar ik precies heenwilde, zei ik doe maar een guesthouse of hostel. Nou van deze woorden had meneer nog nooit gehoord, na een kwartier overleg en moeilijk gepraat met klakgeluiden en op m’n hoofd dansjes doen heeft hij een hulplijn ingeschakeld via de telefoon. Deze mevrouw zou wel Engels moeten kunnen, maar ook daar dit gesprek sloeg helemaal nergens op. Uiteindelijk heb ik het volgende op een briefje geschreven: tourist information center. Dit spelde de chauffeur uit aan de vrouw aan de telefoon en zij heeft het vervolgens in de computer ingetikt en ze gaf de chauffeur instructies hoe te rijden. 
Aangekomen bij het toeristeninformatie center zat daadwerkelijk iemand die Engels kon, jeeej! Ik heb van de mevrouw informatie gekregen over wat er te doen is in de stad en waar ik kon slapen. Ze liet ook op een map zien dat er een national park in de buurt is. Heuyyy dat leek Maupie een stuk leuker dan in de stad verblijven. Het was ongeveer 20 minuten lopen naar de tuktuks die mij daar heen konden leiden. Er stonden 540 tuktuks klaar en iedereen wees naar elkaar, maar toch uiteindelijk de juiste gevonden. De tuktuk was denk ik ruim een half uur rijden naar het dorpje aan de voet (het bestaat uit bergen) van het Khao Luang national park: Khiri Wong village. In de stad hadden ze mij verteld dat er een homestay is in het dorp dus ik heb de tuktukker gevraagd of hij mij daar wilde afzetten. Hij zette mij af bij een huis dus ik vroeg de vrouw die binnen was of dit de homestay was (alles wat ik hier beschrijf is niet met taal maar met gekke dingen doen zodat je elkaar uiteindelijk misschien begrijpt) en zij zij nee. Ze bracht me naar een jongen die allemaal interessante telefoonnummers in zijn telefoon had staan dus die ging hij maar eens allemaal proberen. Uiteindelijk iemand gevonden die weer 1 a 2 Engelse woorden kon en ik weer uitgelegd dat ik wilde slapen in een homestay. De vrouw heeft de jongen vervolgens uitgelegd waar ik kon verblijven en daar heeft hij mij met een scootertje heengebracht. Yes gevonden!! De plek is echt fantastisch!!! Het huis is voor de helft op pilaren, werkende douche, Airco, WiFi alles. Er wonen hier volgens mij een vrouw, een ouder stel en een verstandelijk gehandicapt kind, meer heb ik er nog niet gezien. 
De mensen in het dorpje zijn duidelijk niet heel erg bekend met buitenstaanders want iedereen kijkt naar me (de jongere generatie met een glimlach en de oudere generatie zonder emotie), ik word achtervolgd door kinderen en zelfs de honden(!) doen raar tegen me. De vrouw in het huis gebruikt een tablet om af en toe wat woorden te vertalen.. Vet lief: ik vroeg of ze misschien een biertje in huis had, zegt ze nee maar gaat het vervolgens helemaal halen op de scooter :).
Het national park ben ik een stukje ingelopen en ohhh wat is het toch weer prachtig, op Tioman na de mooiste bestemming tot nu toe. Ik durf alleen niet zo goed in m’n eentje helemaal de jungle in te gaan, kheb natuurlijk geen idee wat voor planten en insecten gevaarlijk zijn hier. De insecten en spinnen hier zijn trouwens reusachtig, bah. Misschien dat ik morgenochtend nog iemand kan vinden om meer van de natuur te laten zien.. 
Dit is de eerste keer dat ik met geen enkele andere backpacker of toerist ben, and I must say I like it a lot! Ik denk alleen wel dat ik er morgenmiddag wel weer vandoor ga, want het is wel enigszins eenzaam als je met niemand fatsoenlijk communiceren kan :p. 
Hierna ga ik naar Koh Pangang, genoeg communicatiemogelijkheden daar neem ik aan :D.