Tijd voor een nieuw land

De dag na mijn laatste verhaal ben ik naar het verblijf gegaan voor een meditatiecursus. Het was op Doi Suthep, een berg naast Chiang Mai. Bovenop de berg is een heule mooie en grote boedistische tempel gebouwd, vanwaar er ook mooi uitzicht over de stad te zien is. Aan de zijkant van de tempel was het een stukje naar beneden lopen naar het verblijf. Er werd door een instructeur eerst uitgelegd hoe de basis van meditatie werkt. Vanuit de basis stelt het eigenlijk helemaal niet zo veel voor: het is je aandacht volledig naar het moment laten gaan door bijvoorbeeld puur te focussen op de ademhaling of nadenken over hoe je loopt. Het was de bedoeling dat wij 4 technieken praktiseerden: staande, lopende, zittende en liggende meditatie. Het verblijf bied plaats voor ongeveer 20 mensen (allemaal toeristen, want de cursus is in het Engels).
Het was allereerst de bedoeling dat ik een mooi wit tenu aantrok en om half 3 was er een openingsceremonie met de leermeester (een echte in het oranje geklede monnik). Het was iets met een vaas met bloemen neerzetten op een altaar en wat spreuken die wij nieuwelingen dienden uit te spreken. Vanaf toen werd het erg gezellig want we werden geacht niet meer met elkaar te praten, alleen nog 1 keer per dag te rapporteren bij de meester. Het was de bedoeling dat op gegeven tijdstippen gemediteerd werd, ongeveer 8 uur per dag. Ik had er op gehoopt dat de pijn in mijn been steeds minder zou worden, maar de lopende meditatie hield de pijn helaas in stand. Na 48 uur heb ik het dan ook helaas op moeten geven want mijn gedachte ging voortdurend naar de pijn in mijn been. En dat was niet bevorderlijk voor de meditatie noch het herstel van de wond.
Ik moet wel zeggen dat ik na een tijdje flink rare dingen ervoer met mediteren: ik begon allemaal kleuren en dieren te zien en had gesprekken in mijn hoofd met mensen die er niet waren. Tijdens de meditatie zelf had ik er niet een goed of slecht gevoel bij, maar toen ik de kliniek verliet voelde ik mij enorm gelukkig (wat een onderdeel hoort te zijn van mediteren).
Er mocht maar 2 keer per dag gegeten worden, 1 keer om 7 uur ‘s ochtends en 1 keer om half 11 uur. Het ontbijt deed mij een beetje denken aan een eetstoornis kliniek: mensen zaten eerst stilletjes naar hun eten te kijken en daarna namen ze steeds kleine hapjes, want je wil natuurlijk niet te snel klaar zijn! Vóór het ontbijt vertelde de meester ons wijsheden over boeda en over zijn eigen ervaringen met leerlingen. Boeda wist volgens de meester allemaal dingen die nu pas bewezen worden.. Sommige dingen kon ik mij wel in vinden, zoals je onbewuste het werk laten doen en zelf met andere dingen (het moment zelf) bezig zijn. Sommige dingen vond ik wat ver gezocht, mensen willen graag dat het klopt wat hij gezegd heeft. En sommige dingen lijken mij zeer onwaarschijnlijk, bijvoorbeeld dat alle deeltjes op aarde slechts opgebouwd zijn uit aarde wind vuur en water. ‘S avonds werd er van ons verwacht dat wij in koor allemaal uitspraken deden weer in dezelfde taal als bij de openingsceremonie, dit duurde een uur wajo.

Maarja ik ben dus maar 2 dagen geweest, ik wil het graag in de toekomst nog eens proberen om te zien wat ik er aan kan hebben. Na de cursus ben ik terug gegaan naar Chiang Mai en terug naar de arts. Die vertelde mij dat ik meer rust moest geven aan mn been. Voornamelijk liggen met mn been iets omhoog getild, dat heb ik de 2 dagen daarna maar gedaan! Heb een hotel genomen met een tv met filmnet en ben alleen mn bed uitgekomen om te eten :p. Op de derde dag werd de pijn minder en heb ik nog wat leuke mensen ontmoet, waarmee ik nog wat dingen gedaan heb in de stad niet heel veel boeiends.

De volgende middag heb ik een trein genomen terug naar Bangkok. Deze reis duurde een uur of 14. Het was een heerlijke slaaptrein met lieve Thaise mensen in mijn coupe en ik heb ervan genoten. ‘S ochtends om een uur of 7 uitgestapt op het vliegveld om een ticket te kopen naar Indonesië. Een ticket naar Jakarta in de avond erna bleek het meest voordelig te zijn om mee te beginnen, dus die heb ik genomen. Ik had dus 2 volle dagen in Bangkok te vullen. Een taxi bracht mij naar een hostel waar mensen om 9 uur ‘s ochtends nog of al aan het drinken waren (het waren er maar een paar van de velen die er verbleven, maar ze trokken een hoop aandacht). Bevriend geraakt met een Egyptische Canadees en met hem ben ik wat sightseeing gaan doen in de stad. Allereerst naar een paleis, was erg mooi maar we konden helaas niet naar binnen vanwege een bepaalde vakantiedag in Thailand. Een tuktuk rijder zou ons voor 20 baht een aantal andere interessante plekken laten zien.. Oké verdacht lage prijs maar toch aangekeken wat hij ons wilde laten zien. Het kwam er op neer dat hij ons naar juweliers en kledingmakers bracht met afgrijslijk agressieve verkopers (maar wel gelikte). Op zich hadden ze best kwaliteit, maar ik kan gewoon niet tegen dat soort lui dus niets gekocht. Bij 1 juwelier en souvenir groothandel werden wij serieus door 5 wanhopigen mensen achtervolgd bij alles wat we deden. Toch bracht de tuktukker ons naar een mooie tempel, waar wij gratis eten en drinken kregen en naar een gigantisch beeld van een boeda, indrukwekkend!
In het hostel was het erg gezellig ‘s avonds. Ik wilde eigenlijk nog wel het nachtleven van Bangkok meemaken, maar dat is er helaas niet van gekomen..
De volgende dag ben ik met een Engelse dude, eerst via de skyrail en daarna via een hele snelle boot, naar Bangkok’s meest beroemde marktstraat gegaan: Koh San road. Levendig en bruisend. Mooi lolliefantshirt gekocht voor mezelf.

Voor het eerst deze reis heb ik daarna stres ervaren, wauw dat is ook een apart gevoel (ik stres hem sowieso niet zo vaak). Ik wilde namelijk heeeel graag Bangkok uit (zo afgrijselijk zwetend heet) en ik wilde heeeeel graag richting Bali/Lombok, maar het was aan het eind van vrijdagmiddag dus het was enorm druk in de stad.. daar had ik even geen rekening mee gehouden. Sowieso als je mij hier vraagt welke dag het is heb ik geen flauw benul. Mijn vlucht ging 2,5 uur nadat ik de taxi nam en de stad stond echt helemaal vast. Na drie kwartier stilstaan heeft de taxichauffeur mij bij een halte afgezet van de skytrain, zodat ik daarmee naar de andere kant van de stad kon. Vanaf daar kon ik dan weer een taxi nemen over een weg die ‘niet zo druk was’. Heel aardig dat de eerste taxichauffeur zo eerlijk was om het zo voor mij te regelen. De trein was compleet volgestouwd met mensen, fijn met 400 graden en zware bepakking op mn rug en stres over te laat komen :-). De taxichauffeur erna vroeg veel te veel geld maar ik zei ok klootzak ik heb geen tijd voor spelletjes rij maar gewoon. Uiteindelijk was ik 3 minuten voordat de check in balie sloot binnen.. Pfew.
De vlucht naar Jakarta was gewoon relaxt: uurtje of 3,3. Kwam daar om 12 uur ‘s avonds aan en helaas ging mn volgende vlucht naar Lombok pas om 9 uur ‘s ochtends. Gelukkig waren er 2 Spanjaarden die in hetzelfe schuitje zaten als ik, dus heb een beetje geouwehoerd, muziek geluisterd en het was zo ochtend ahum. Op het vliegveld van Lombok trokken mensen mij alle kanten op voor taxi’s en andere dingen die ze wilden verhuren of verkopen, pff slechte timing daarvoor mbt mn humeur..
Ik heb een hele hoop goede verhalen gehoord over de Gili eilanden, daar wilde ik eigenlijk eerst heen reizen. Dit zou nog een uur of 3 duren totaal, maar daar had ik absoluut geen meer zin meer in. Dus heb een taxi genomen naar het meest dichtstbijzijnde strand: Kuta. Daar na 20 minuten aangekomen en eerst de hele middag geslapen in een te duur hotel. Na het slapen, lange douche en lekker eten heb ik mij gemengd met wat andere gasten van het hotel. De tweede groep waar ik mij bij aansloot bestond uit vier toeristen en 3 lokalen, die net op het punt stonden om naar een cafe te gaan en ik ben met hun mee gegaan. Kennelijk werkt het in dit dorp zo dat er elke avond wel iets te doen is, maar elke avond ergens anders. Vandaag was er een coverband in een ruime openluchtbar. Ik heb al vaker live muziek gehoord in Azie (ook karaoke enzo), allemaal verschrikkelijk, maar deze band was echt goed!! De leadzangeres begon met Falling van Alicia keys en alle aandacht van de aanwezigen (ik gok 112 man) was gelijk getrokken, wat een strot had zij!
Ik ben er op deze avond achter gekomen dat er echt enorm veel Nederlanders zijn hier. Raar om weer zoveel Nederlands te praten hehe. De dag erna ben ik ‘s ochtends eerst op aanraden van een dude uit Maastricht verkast naar een andere guesthouse. Veel goedkoper en een goede sfeer. Daarna heb ik een scooter gehuurd, jaja ik durf het weer, en ben ik op zoek gegaan naar een goede surfspot. Had ik al verteld dat deze omgeving surfwalhalla is? Bij deze. Eerst bij een plek gestopt met een rots in het midden van een baai, waar ik opgeklommen ben. Prachtig uitzicht: helder blauw water en een knalgroene omgeving. Gevraagd of iemand een foto wilde nemen en vervolgens wilden er allemaal mensen met mij op de foto. Waarshijnlijk ben ik afschuwelijk knap geworden sinds ik mn baard heb laten staan :-). Daarna een stukje doorgereden want de golven zagen er een beetje te erg onshore uit.
In een volgend dorpje heb ik een klein groepje aangesproken, die even later een taxibootje gepland hadden staan naar goede golven en ben met hun meegegaan. Na een uur of 3 was ik helemaal gesloopt, ben het niet gewend hahaha maar ik heb wel een paar epische golven kunnen pakken. Na het surfen met dezelfde mensen gegeten tijdens zonsondergang, ook weer mooimooimooi! Daarna ben ik teruggereden naar mijn verblijfplaats, even gedoucht en ipad erbij gepakt om een blogverhaaltje te schrijven. Allereerst vertelde ik de mensen thuis over mijn ervaring met de meditatiecursus op Doi Suthep:

De dag na mijn laatste verhaal ben ik naar het verblijf gegaan voor een meditatiecursus. Het was op Doi Suthep, een berg naast Chiang Mai. Bovenop de berg is een heule mooie en grote boedistische tempel gebouwd, vanwaar er ook mooi uitzicht over de stad te zien is. Aan de zijkant van de tempel was het een stukje naar beneden lopen naar het verblijf. Ik schrijf dit verhaal zoals je ziet als grapje twee keer, maar er zit een geheime boodschap in, kun je hem vinden?? Er werd door een instructeur eerst uitgelegd hoe de basis van meditatie werkt. Vanuit de basis stelt het eigenlijk helemaal niet zo veel voor: het is je aandacht volledig naar het moment laten gaan door bijvoorbeeld puur te focussen op de ademhaling of nadenken over hoe je loopt. Het was de bedoeling dat wij 4 technieken praktiseerden: staande, lopende, zittende en liggende meditatie. Het verblijf bied plaats voor ongeveer 20 mensen (allemaal toeristen, want de cursus is in het Engels).
Het was allereerst de bedoeling dat ik een mooi wit tenu aantrok en om half 3 was er een openingsceremonie met de leermeester (een echte in het oranje geklede monnik). Het was iets met een vaas met bloemen neerzetten op een altaar en wat spreuken die wij nieuwelingen dienden uit te spreken. Vanaf toen werd het erg gezellig want we werden geacht niet meer met elkaar te praten, alleen nog 1 keer per dag te rapporteren bij de meester. Het was de bedoeling dat op gegeven tijdstippen gemediteerd werd, ongeveer 8 uur per dag. Ik had er op gehoopt dat de pijn in mijn been steeds minder zou worden, maar de lopende meditatie hield de pijn helaas in stand. Na 48 uur heb ik het dan ook helaas op moeten geven want mijn gedachte ging voortdurend naar de pijn in mijn been. En dat was niet bevorderlijk voor de meditatie noch het herstel van de wond.
Ik moet wel zeggen dat ik na een tijdje flink rare dingen ervoer met mediteren: ik begon allemaal kleuren en dieren te zien en had gesprekken in mijn hoofd met mensen die er niet waren. Tijdens de meditatie zelf had ik er niet een goed of slecht gevoel bij, maar toen ik de kliniek verliet voelde ik mij enorm gelukkig (wat een onderdeel hoort te zijn van mediteren).
Er mocht maar 2 keer per dag gegeten worden, 1 keer om 7 uur ‘s ochtends en 1 keer om half 11 uur. Het ontbijt deed mij een beetje denken aan een eetstoornis kliniek: mensen zaten eerst stilletjes naar hun eten te kijken en daarna namen ze steeds kleine hapjes, want je wil natuurlijk niet te snel klaar zijn! Vóór het ontbijt vertelde de meester ons wijsheden over boeda en over zijn eigen ervaringen met leerlingen. Boeda wist volgens de meester allemaal dingen die nu pas bewezen worden.. Sommige dingen kon ik mij wel in vinden, zoals je onbewuste het werk laten doen en zelf met andere dingen (het moment zelf) bezig zijn. Sommige dingen vond ik wat ver gezocht, mensen willen graag dat het klopt wat hij gezegd heeft. En sommige dingen lijken mij zeer onwaarschijnlijk, bijvoorbeeld dat alle deeltjes op aarde slechts opgebouwd zijn uit aarde wind vuur en water. ‘S avonds werd er van ons verwacht dat wij in koor allemaal uitspraken deden weer in dezelfde taal als bij de openingsceremonie, dit duurde een uur wajo.

Maarja ik ben dus maar 2 dagen geweest, ik wil het graag in de toekomst nog eens proberen om te zien wat ik er aan kan hebben. Na de cursus ben ik terug gegaan naar Chiang Mai en terug naar de arts. Die vertelde mij dat ik meer rust moest geven aan mn been. Voornamelijk liggen met mn been iets omhoog getild, dat heb ik de 2 dagen daarna maar gedaan! Heb een hotel genomen met een tv met filmnet en ben alleen mn bed uitgekomen om te eten :p. Op de derde dag werd de pijn minder en heb ik nog wat leuke mensen ontmoet, waarmee ik nog wat dingen gedaan heb in de stad niet heel veel boeiends.

De volgende middag heb ik een trein genomen terug naar Bangkok. Deze reis duurde een uur of 14. Het was een heerlijke slaaptrein met lieve Thaise mensen in mijn coupe en ik heb ervan genoten. ‘S ochtends om een uur of 7 uitgestapt op het vliegveld om een ticket te kopen naar Indonesië. Een ticket naar Jakarta in de avond erna bleek het meest voordelig te zijn om mee te beginnen, dus die heb ik genomen. Ik had dus 2 volle dagen in Bangkok te vullen. Een taxi bracht mij naar een hostel waar mensen om 9 uur ‘s ochtends nog of al aan het drinken waren (het waren er maar een paar van de velen die er verbleven, maar ze trokken een hoop aandacht). Bevriend geraakt met een Egyptische Canadees en met hem ben ik wat sightseeing gaan doen in de stad. Allereerst naar een paleis, was erg mooi maar we konden helaas niet naar binnen vanwege een bepaalde vakantiedag in Thailand. Een tuktuk rijder zou ons voor 20 baht een aantal andere interessante plekken laten zien.. Oké verdacht lage prijs maar toch aangekeken wat hij ons wilde laten zien. Het kwam er op neer dat hij ons naar juweliers en kledingmakers bracht met afgrijslijk agressieve verkopers (maar wel gelikte). Op zich hadden ze best kwaliteit, maar ik kan gewoon niet tegen dat soort lui dus niets gekocht. Bij 1 juwelier en souvenir groothandel werden wij serieus door 5 wanhopigen mensen achtervolgd bij alles wat we deden. Toch bracht de tuktukker ons naar een mooie tempel, waar wij gratis eten en drinken kregen en naar een gigantisch beeld van een boeda, indrukwekkend!
In het hostel was het erg gezellig ‘s avonds. Ik wilde eigenlijk nog wel het nachtleven van Bangkok meemaken, maar dat is er helaas niet van gekomen..
De volgende dag ben ik met een Engelse dude, eerst via de skyrail en daarna via een hele snelle boot, naar Bangkok’s meest beroemde marktstraat gegaan: Koh San road. Levendig en bruisend. Mooi lolliefantshirt gekocht voor mezelf.

Voor het eerst deze reis heb ik daarna stres ervaren, wauw dat is ook een apart gevoel (ik stres hem sowieso niet zo vaak). Ik wilde namelijk heeeel graag Bangkok uit (zo afgrijselijk zwetend heet) en ik wilde heeeeel graag richting Bali/Lombok, maar het was aan het eind van vrijdagmiddag dus het was enorm druk in de stad.. daar had ik even geen rekening mee gehouden. Sowieso als je mij hier vraagt welke dag het is heb ik geen flauw benul. Mijn vlucht ging 2,5 uur nadat ik de taxi nam en de stad stond echt helemaal vast. Na drie kwartier stilstaan heeft de taxichauffeur mij bij een halte afgezet van de skytrain, zodat ik daarmee naar de andere kant van de stad kon. Vanaf daar kon ik dan weer een taxi nemen over een weg die ‘niet zo druk was’. Heel aardig dat de eerste taxichauffeur zo eerlijk was om het zo voor mij te regelen. De trein was compleet volgestouwd met mensen, fijn met 400 graden en zware bepakking op mn rug en stres over te laat komen :-). De taxichauffeur erna vroeg veel te veel geld maar ik zei ok klootzak ik heb geen tijd voor spelletjes rij maar gewoon. Uiteindelijk was ik 3 minuten voordat de check in balie sloot binnen.. Pfew.
De vlucht naar Jakarta was gewoon relaxt: uurtje of 3,3. Kwam daar om 12 uur ‘s avonds aan en helaas ging mn volgende vlucht naar Lombok pas om 9 uur ‘s ochtends. Gelukkig waren er 2 Spanjaarden die in hetzelfe schuitje zaten als ik, dus heb een beetje geouwehoerd, muziek geluisterd en het was zo ochtend ahum. Op het vliegveld van Lombok trokken mensen mij alle kanten op voor taxi’s en andere dingen die ze wilden verhuren of verkopen, pff slechte timing daarvoor mbt mn humeur..
Ik heb een hele hoop goede verhalen gehoord over de Gili eilanden, daar wilde ik eigenlijk eerst heen reizen. Dit zou nog een uur of 3 duren totaal, maar daar had ik absoluut geen meer zin meer in. Dus heb een taxi genomen naar het meest dichtstbijzijnde strand: Kuta. Daar na 20 minuten aangekomen en eerst de hele middag geslapen in een te duur hotel. Na het slapen, lange douche en lekker eten heb ik mij gemengd met wat andere gasten van het hotel. De tweede groep waar ik mij bij aansloot bestond uit vier toeristen en 3 lokalen, die net op het punt stonden om naar een cafe te gaan en ik ben met hun mee gegaan. Kennelijk werkt het in dit dorp zo dat er elke avond wel iets te doen is, maar elke avond ergens anders. Vandaag was er een coverband in een ruime openluchtbar. Ik heb al vaker live muziek gehoord in Azie (ook karaoke enzo), allemaal verschrikkelijk, maar deze band was echt goed!! De leadzangeres begon met Falling van Alicia keys en alle aandacht van de aanwezigen (ik gok 112 man) was gelijk getrokken, wat een strot had zij!
Ik ben er op deze avond achter gekomen dat er echt enorm veel Nederlanders zijn hier. Raar om weer zoveel Nederlands te praten hehe. De dag erna ben ik ‘s ochtends eerst op aanraden van een dude uit Maastricht verkast naar een wie dit leest is zo gek als een deur. Daarna heb ik een scooter gehuurd, jaja ik durf het weer, en ben ik op zoek gegaan naar een goede surfspot. Had ik al verteld dat deze omgeving surfwalhalla is? Bij deze. Eerst bij een plek gestopt met een rots in het midden van een baai, waar ik opgeklommen ben. Prachtig uitzicht: helder blauw water en een knalgroene omgeving. Gevraagd of iemand een foto wilde nemen en vervolgens wilden er allemaal mensen met mij op de foto. Waarshijnlijk ben ik afschuwelijk knap geworden sinds ik mn baard heb laten staan :-). Daarna een stukje doorgereden want de golven zagen er een beetje te erg onshore uit.
In een volgend dorpje heb ik een klein groepje aangesproken, die even later een taxibootje gepland hadden staan naar goede golven en ben met hun meegegaan. Na een uur of 3 was ik helemaal gesloopt, ben het niet gewend hahaha maar ik heb wel een paar epische golven kunnen pakken. Na het surfen met dezelfde mensen gegeten tijdens zonsondergang, ook weer mooimooimooi! Daarna ben ik teruggereden naar mijn verblijfplaats, even gedoucht en ipad erbij gepakt om een blogverhaaltje te schrijven.